Gro Harlem Brundtland

 Æ tenke att.... Nå koooooge det i nyhedsnorge, og i verden. ÆDDE MULI? Å æ så Marit Larsen framføre Musti si fantastiske låd "Gro Harlem Brundtland" på TV 2 i helja. Å æ tenkte på mi eiga erfaring mæ å voksa opp i eit matriarkat i Søgne på 70-talet: Mi sa dé høyt søgnedialekt: «Hjæmme hos åss ædde mamma som bestemme.» Æ æ fødd tidlig på 70-talet, voks opp i Eigeheia, med ein gründer-pappa som sadd i kommunestyret og leia skulestyret i den vesle bygda. Men bygda skulle edes opp, bid for bid. Det nye sjønære bustadområdet kommunestyret vedtok, blei ein slags soveby for kristiansandsfolk - å #innfløttåre, som mi kalte dei. Dialekta forsvant, talet på innbyggarar gjekk frå ca 4000 til dagens 11 000. Bygda blei til slutt slugd av byen Kristiansand.

Når eg køyrer ut mot heimbygda i dag, blir eg møtt av ein lang tunnel, litt skau og eit industriområde. Ein kan køyra forbi Søgne utan å sjå noko særleg. Køyrer ein den gamle E39 – som mange av oss framleis gjer – minnast vi Karl Over Knausgård sine ord om at Søgne er ein stad dei færraste sørlendingar eigentleg har vore. Det trass i at Jan Erik Vold skreiv om Søgne-elva i gjennombrotsboka Mor Godhjerta i 1968, og at Karoline og Bjørnstjerne Bjørnson gifta seg på Søgne gamle prestegard i 1858, og at det truleg blei drukke vin frå Eplehaven, bryggja av Ellen Bjørnson – som heller ikkje gjekk av vegen for å selja seg inn som altervinleverandør der mannen var sokneprest.

Men bygda eg vaks opp i, var annleis. Eg voks opp med heimeverande mor til eg byrja på skulen – og Gro Harlem Brundtland på TV. Eg voks opp med bestemte damer som sa ifrå når nok var nok: tanter, nabokjerringer. Dette tenker eg på i denne merkelege tida vi lever i no, i 2026, når verda har gått epsteinsk av hengslene. For vaks eg eigentleg opp i eit matriarkat?
Eg ser på eit bilete av Søgne kommunestyre frå 1976–1979, då pappa – som etter kvart blei firebarnsfar – sat i kommunestyret og seinare blei leiar av skulestyret. Høyrde han på kvinner? Ja, kanskje. For eg hugsar kompeselskapa hos farmor, der dei – det var alltid inne ein Kleivset for KrF, verka det som – fekk passet sitt påskrive. Og mi tøffe farmor møtte ropet «KOMPE» for å få folk til å forsyne seg ein gong til av kompegryta. Dette blei eit familieuttrykk – ein saying. Når diskusjonen blei for tøff, og vi heldt på å ryka i tottane på kvarandre, så ropte nokon berre: KOMPE. Og samtaleemnet blei skifta.

Slik eg hugsar det, var kvinner like debattglade og høglydte i familieselskapa som mennene. Eg var ein introvert type som prøvde å følgja godt med – sjølv om det av og til blei ropt «bånn, gå ud» til dei mest klatrete av bånnebånnan.

Eg er oppteken av famelie og vener og alle Søgnefolk (også innfløttåre - eg er gift med ein.) Eg er oppteken av at jenter og kvinner skal ha gode liv. I perioden 1976–79 sat det berre to kvinner i Søgne kommunestyre. Sjølv var eg (u)heldig nok til å få møta som vara i det første samanslåtte Søgne- og Kristiansand kommunestyret 2018–2024. Der var det bråg. Riktignok var om lag ein tredel av representantane kvinner, men mannlege politikarar stod for 75 prosent av alle innlegga frå talarstolen. Dei kommunale undergruppene blei i stor grad leia av menn. I denne perioden er tala endå verre.

Det er dette paradokset eg ikkje slepp. At den formelle makta – protokollane, talarstolen, vedtaka – i all hovudsak har vore mannleg, medan den faktiske kvardagsmakta eg vaks opp med, var kvinneleg. Det var kvinnene som heldt oversikt, som hugsa, som regulerte stemninga, som sa stopp. Som visste når diskusjonen måtte brytast av før nokon blei varig uvenar. KOMPE.

Når eg i dag høyrer ord som «tradisjonelle verdiar» og «familien» brukte som politiske markørar, tenker eg ikkje på hierarki og lydnad. Eg tenker på Søgnesk "famelie." På bestemte jenter, gude dame, å menn. På ei form for sosial intelligens som ikkje stod i mødepapiran, men som bar kvardagen - og lokalsamfunnet. Eg tenkjer på "Hilse-Hansens" dei kule folkan på Tangvallgården, der mi plukka jordbær - og som vinka til alle som kjørte, gjekk eller sykla langs Tangvallveien. På kvinner som ikkje nødvendigvis hadde titlar, men som hadde autoritet.

Kanskje var det dette eg vaks opp i: ikkje eit matriarkat i ideologisk forstand, men eit praktisk matriarkat. Eit system der kvinner tok ansvar fordi det måtte gjerast, og menn kunne sitja i utval fordi nokon andre tok rekninga heime.

Når eg ser tilbake – og når eg ser rundt meg no – blir det tydeleg for meg at likestilling ikkje berre handlar om kven som snakkar mest frå talarstolen. Det handlar om kven som faktisk får ting til å gå rundt. Kven som ber samanhengen. Kven som ropar KOMPE før det går gale. Og kanskje er det nettopp denne kunnskapen – denne stille, og stundom høglydte, kvinnelege erfaringa – vi treng meir av no. Vi treng også desse kvinnane inn i politiske leiarposisjonar, som det etterkvart blei et tradisjon for i Søgne, og som ei Gro Harlem Brundtland. Tenkjer eg! Ædde noen som robe KOMPE nå?

Huldadrakta

Ein nær ven arva denne Huldadrakta frå Gol. Etter munnleg tradisjon i familien skal ho vere brodert av Hulda Garborg, men spørsmålet er om dette kan stemme.

Drakta er truleg ei tidleg 1900-tals drakt, sydd og brodert kring 1900–1915, i eit miljø sterkt påverka av den nasjonalromantiske bunadsrørsla rundt hundreårsskiftet. Ho har tydelege stiltrekk som knyter henne til Huldadrakt-tradisjonen, særleg gjennom broderiets symmetriske ranker, blomemotiv på svart botn og ei oppbygging som ligg nær dokumenterte tidlege Huldadrakt-liv. Proporsjonar, lengd og detaljutføring peikar samstundes mot Gol og Hallingdal som viktig inspirasjonskjelde, noko som stemmer godt med det vi veit om Hulda Garborg sitt arbeid med å henta impulsar frå nettopp desse områda.

Samtidig er det fleire forhold som talar mot at drakta er brodert personleg av Hulda Garborg. Lengda på livet og stakken (om lag 120 cm) peikar mot ein vesentleg høgare berar enn Hulda sjølv, som var låg av vekst (ca. 155–158 cm). Hulda arbeidde óg først og fremst som ideolog, formgivar og organisator, medan sjølve broderiarbeidet vanlegvis vart utført av lokale broderarar, i husflidsmiljø, kvinnefellesskap og av elevar.

Ei samanlikning med Huldadrakta ved Asker Museum, som skal vere dokumentert brodert av Hulda Garborg, viser klare skilnader i broderihand. Drakta eg held i hendane har mjukare og meir organiske former, større fargevariasjon (særleg i grønt og blått), små asymmetriar i sting og fyll, samt ei friare, meir handboren symmetri. Ho manglar òg den raud/oransje pipinga i halsutringinga som er typisk for dei tidlegaste og mest normerande Huldadraktene. Desse skilnadene peikar mot at draktene høyrer til same mønsterfamilie, men er utførte av ulike broderarar.

Samla sett framstår drakta som brodert i ein tidleg fase av Huldadrakt-tradisjonen, sterkt inspirert av Gol-bunader og det estetiske programmet Hulda Garborg utvikla rundt århundreskiftet. Kan ho vere brodert av Hulda Garborg sjølv er usikkert, men uansett ber drakta tydeleg preg av hennar idégrunnlag og formspråk. 

Huldadrakt /Asker Museum

Dette er ei førebels vurdering. Har du kunnskap eller innspel knytte til drakta, del gjerne.

ADHD og arbeidsliv

I 2017 arbeidde eg 80 prosent som universitetsbibliotekar ved UiA, 10 prosent ved det pedagogiske senteret PULS, og hadde fått innvilga 10 prosent forskingstid. Det var travelt – men det var òg gøy. Eg trivdest. Eg var inne i mitt syttande år ved institusjonen, hadde solid erfaring og meiningsfulle arbeidsoppgåver. Målet var å halde fram slik: rettleie studentar og tilsette i informasjonskompetanse, forske og publisere. Men det skulle ikkje bli slik.

Eg bad om noko enkel tilrettelegging frå direktør. Det fekk eg ikkje. På dette tidspunktet strevde eg med ein enno udiagnostisert ADHD, eg var i overgangsalder, og familien stod i krevjande endringar – mellom anna barn som måtte byte skule. Eg går ikkje inn i alt her, men institusjonen visste.

Samtidig sat eg som tillitsvald i UiA sitt øvste arbeidsmiljøutval. Der vart tida brukt på det fysiske arbeidsmiljøet. Det psykososiale skulle ikkje tematiserast, fordi – som direktøren sa – «det er så mange ulike kulturar på fakulteta». (Jf. møte våren 2017.)

Eg sende ut ei undersøking til alle i utvalget som viste korleis mange unge kvinnelege studentar og tilsette faktisk hadde det. Men eg fekk ikkje lov til å løfte saka vidare. Tre månader seinare kom #MeToo. Då vart spørsmålet uunngåeleg: Hadde det sett annleis ut om nokon hadde lytta? Fleire direktørar måtte gå i samband med #MeToo, men dei vart ikkje namngjevne. Det vart lagt lok på sakene – sjølv om nokre av dei var varsla om og svært grove.

I 2017 hadde eg ein næraste leiar eg hadde god dialog med. Hadde ho innspel til noko eg burde gjere annleis, sa ho ifrå – og eg justerte meg. Det fungerte. Men så delte eg eit SoMe-innlegg frå ein kvinneleg forskar som stod i fare for å miste arbeidet sitt ved institusjonen. Forskarforbundet ville ikkje gjere noko. Biletet var av ein UiA-kopp (som eg hadde laga) med ei løvetann. Eg skreiv ein kort tekst og delte vidare. Dette var visst ikkje greitt – og vi har då ytringsfridom i Noreg? Same kveld kom ein UiA-direktør heim på døra mi i rekkehuset på Grim og bad meg fjerne innlegget. Leiinga likte det ikkje, sa han. Dei var sinte, sa han.

Eg gjekk inn att. Eg fjerna det ikkje – men kalla innlegget eit varsel. Det vart teke på djupaste alvor. Eg vart kalla inn til møte med fungerande personaldirektør. Eg har aldri før eller sidan vore i eit rom der det hagla med så mange truslar. Varselet mitt var «feil». Dette kom til å få konsekvensar for meg. Eg måtte seie meir enn eg ønskte. Forklare meir. Levere meir. Referatet frå møtet var feil; eg hadde teke med skriftleg det eg sjølv hadde varsla om.

Kort tid etter fekk eg ein brun konvolutt frå øvste leiar. Bodskapen var klår: Dersom eg heldt fram med å varsle, ville eg få ei formell merknad frå arbeidsgjevar.

Eg tok kontakt med Forskarforbundet. Eg fekk inga reell hjelp. Det måtte eventuelt vente til etter ferien. Dette opplevdest som eit samrøre. Og som om dei var blitt redde av varselet mitt. Men eg var sliten. Eg ville ha ein god arbeidsplass. Eg vart sjukmeld. Audmjukt søkte eg om eit halvt år uløna permisjon frå øvste leiar, og fekk avslag. Samstundes hadde eg fått ny fastlege. Då øvste leiar ringde han, vart dei einige om at eg var frisk nok til å møte i eit nytt møte med arbeidsgjevar.

Då sa eg opp.

Eg tok ein lang ferie. ADHD-en redda meg, tenkjer eg i dag. Seinare har eg snakka med mange andre kvinner med ADHD. Historiene liknar. Dei slutta. Brått. Utan plan. Med dei økonomiske konsekvensane det fekk. Ikkje fordi dei var svake, men fordi systema rundt dei var rigide, trugande og blinde for nevrodiversitet.

Kvifor er det slik?

Korleis kan ei stor, statleg institusjon systematisk presse ut tilsette med ADHD – og samstundes halde fram med å snakke om inkludering, mangfald og arbeidsmiljø?

Dette handlar ikkje berre om meg.
Det handlar om kven som får plass.
Og om kven som forsvinn.

Oversiktsbilde

Hvordan noen med autisme kan oppleve folk med ADHD

1. Som uforutsigbare
Mange autister er avhengige av struktur, forutsigbarhet og klare rammer.
ADHD-atferd kan da oppleves som:

• brå skifter i fokus

• impulsive avbrytelser

• endringer i planer i siste liten

→ Dette kan føles stressende, ikke personlig – bare overveldende.

---

2. Som intense (på godt og vondt)
ADHD-folk kan være:

• veldig pratsomme

• følelsesmessig åpne

• fulle av ideer og energi

Noen autister liker denne energien, andre blir raskt sensorisk eller sosialt slitne.

---

3. Som sosiale på en “annen bølgelengde”

• ADHD: ofte intuitiv, spontan, snakker mens man tenker

• Autisme: ofte mer gjennomtenkt, presis, trenger tid

Dette kan føre til misforståelser:

• «Du hører ikke etter»

• «Du er for rigid»

Når det egentlig handler om forskjellig tempo og prosessering.

---

4. Med både gjenkjennelse og irritasjon
Mange med autisme kjenner igjen:

• utenforskap

• misforståelser

• utmattelse

Men kan samtidig irritere seg over at ADHD-folk:

• “slipper unna” sosialt

• får mer sympati

• blir sett som sjarmerende der de selv blir sett som vanskelige

Dette er ofte knyttet til urettferdighet, ikke manglende empati.

---

Når det fungerer skikkelig godt 💛

Når begge parter:

• er tydelige på behov

• ikke tolker alt moralsk

• forstår at forskjell ≠ vilje

Da kan autisme + ADHD bli:

• struktur + kreativitet

• ærlighet + varme

• dybde + driv

Mange sterke vennskap og samarbeid bygger nettopp på dette.

Nok eit år med Hulda Garborg

Hurra! Nytt opptrykk! Boka mi Eit år med Hulda Garborg so har vore udseld ei tid er igjen tilgjengeleg i bokhandel 📚

No er boka inne – (2025) på nynorsk – og kan kjøpast i bokhandel til kr 399,-. Dag for dag med Hulda Garborg: arbeid, språk, vennskap, motstand og kvardagsliv – ei bok å leva med gjennom året.

📘 Eit år med Hulda Garborg
👤 Birgitte Kleivset
🛒 Tilgjengeleg no i bokhandel

Om bølgedalar, prestasjonsmodus og det som faktisk hjelper

Kjære Birgitte (eg skriv til meg sjølv ❤️ Takk for at du står på. Det betyr meir enn du kanskje veit. Du får framleis angstanfall. Men dei kjem sjeldnare enn før. Og det viktigaste du/eg har lært, er dette: det er heilt naturleg. Særleg framfor slike etappar der ein riggar opp, tek sats, legg mykje av seg sjølv i det som skal kome.

Eg hugsar ein gong eg høyrde kunstnar, leiar og konsertpianist Leif Ove Andsnes seie at han alltid måtte/må ned i ein bølgedal før ein konsert. At det er ein del av rørsla. Ikkje eit teikn på at noko er gale – men på at noko er viktig.

Når angsten kjem, er det ikkje store livsfilosofiar som hjelper meg. Det er heilt konkrete, nesten banale ting:

1. Å minne meg sjølv på – igjen og igjen – at dette går over. Det har alltid gjort det.
2. Å trykke pekefingeren hardt mot det eine nasaboret og puste roleg berre gjennom det andre. Langsammare enn kroppen eigentleg vil.
3. Å sjekke pulsen. For ofte er han mykje rolegare enn det kjennest som.

Det hjelper å hente kroppen inn i røynda.

Og så det førebyggjande, det stille arbeidet:

Rutinar. Te. Lese. Tenke. Skrive. Kvar morgon, så langt det let seg gjere. Mestring i det små. Prosess framfor prestasjon.

For det er noko med dette:

Når ein har vore i maraton og prestasjonsmodus lenge, kjem det nesten alltid eit batterifall etterpå. Det er ikkje svakheit. Det er fysiologi. Og kanskje også sjel.

Så dette er eigentleg berre ei påminning – til meg sjølv, og til deg som les:

Ver snill med deg sjølv når kroppen seier ifrå.

Ikkje tolk alt som motstand. Nokre gonger er det berre bølgjer.

Kjærleik tilbake til deg. Og ja – du er framleis fantastisk ❤️🩷

Drapet på Kleivset

Min far Arthur Kleivset er født på gården men samme navn i Søgne. Navnet sier seg selv, landskapet bratter seg mot bredden av Søgnes største innsjø, Kleivsetvannet. I følge historiker og forfatter Kjell J. Bråstad av Søgne før og nå (1984) er grenselinjen mot Solberg er litt påfallende. "Den går fra rydningssteinen på Byttingholmen i Kleivsetvannet og er linjeført til Buhusåna. På den måten gikk Kleivset et stykke av fjellsida på vestsida av Kleivsetvannet. Folk har ofte grunnet på dette og noen har forsøkt en forklaring. Folketingsmannen Storker og Fuglesved skrev ned denne beretningen:

Kleivset-drapet (Ifølge tradisjonen skal det ha skjedd enda mer dramatiske ting på Kleivset, historie etter Peder Solberg (uttales Såbjør, her i normalister tekst, Bråstad:1984:286) Folkeminnegranskeren Storker og Fuglesved skrev at mordene skjedde på Ramsland.)

"En gang hadde Kleivset-folket mottatt 60 daler fra Teland (ved Solberg). På Solberg bodde det da en som het Tjøsten. Han fikk vite om disse pengene og dro en natt med sønnen sin til Kleivset. Det var vinter og kaldt. Tjøsten snek seg inn i huset på Kleivset og stakk kniven i den som lå nærmest. Det viste seg å være kona i huset. Mannen hennes fór opp. Under en hastak drepte Tjøsten også han. Så tok Tjøsten med seg alt verdig og satte fyr på huset. Deretter løp han ut til sauehuset der han visste at barna sov. Tjøsten ville drepe også dem, for ingen skulle kunne fortelle om hendelsene. For å finne fram gikk Tjøsten med et lys i hånda. Men da han åpnet døra til fjøset, fløy en hane mot ham og slukket lyset. I mørket kom barna seg og løp med bare skinnfellen rundt seg mot Try.

Tjøsten og sønnen ga seg vel hjem mot Solberg. Da de kom opp på Presthusnauden, fikk Tjøsten øye på Kleivset-barna som sprang over isen nede ved Byttingsholmen. Han ville sette etter dem, men ble stoppet av sønnen som sa: «Det er bare skrubbe, (ulver) det kan du også se.» Dermed kom Kleivset-barna ned Try og fikk varsel lensmannen. Han samlet folk og fikk etter en tid fatt i Tjøsten Solberg og sønnen. Ifølge en variant av tradisjonen, som fortelles på Brannvåg, ble far og sønn sendt til København og henrettet der. På Solberg fortelles det at en av morderne ble styrtet utfor et bratt fjell på Try og derfor ikke ble ført til Danmark. Som et resultat av drapene ble Solberg-gården konfiskert til kongen. 

Det er mange uklare faktorer i denne fortellingen. Syvert Christoffersen Kleivset (1812–1897) fortalte at drapet skulle ha skjedd på 1700-tallet. Han satte et tidspunkt mellom det han hadde hørt om en stor brann på Kleivset i 1750-årene. Og det er riktig nok. Husene på Kleivset brant ned i 1758. Men det er ikke funnet noen rettssaker om mordene. Dessuten var Solberg-gården sammen med nabogårdene Teland og Høgås krongods alt i begynnelsen av 1600-tallet. Hvis det har skjedd noe mord, må det altså være før den tid."

Om dette faktisk har skjedd, må det ha funnet sted på 1500-tallet – eller tidligere. Det er i alle fall vanskelig å plassere hendelsen senere i tid. Krongods var jord som tilhørte den danske kongen, og bøndene som bodde der, var leilendinger som betalte landskyld til kronen. Mange gårder fikk denne statusen i kjølvannet av reformasjonen i 1537, da kongen overtok store deler av kirkens eiendommer og samlet både jord og makt på sine hender.

Solbergs status som krongods fra 1600-tallet kan lokalt drap. Kan gjerningsmenn ha blitt sendt helt til København for dom og henrettelse? Det er også verdt å merke seg hvordan landskapet selv bærer spor av eldre retts- og eiendomsforhold. På den sørligste holmen i Kleivsetvannet ligger Byttingsholmen, og her finnes en byttestein som markerer grensen mellom gårdene Eigestøl, Kleivset og Solberg. Slike byttesteiner er konkrete minner om eldre ordninger for eiendomsdeling, makeskifte og grensefastsetting – ofte eldre enn de skriftlige kildene vi har bevart.

Slik kan fortellingen om Kleivset-drapet forstås som et møte mellom folkeminne, landskap og historisk realitet: en dramatisk beretning som har festet seg i lokal tradisjon, men som ved nærmere gransking bare lar seg tidfeste innenfor brede historiske rammer. Det vi står igjen med, er ikke én entydig hendelse, men et spor av hvordan vold, makt, eiendom og rett ble forstått – og husket – i overgangen mellom middelalder og tidlig nytid.

Men, jeg har lyst til å forske på dette videre, går det an å gjøre noen arkivsøk i Danmark, tro?